GIO LIPPENS

De naakte waarheid

giolippens — Sun, 22 Jan 2012 20:05:13 +0000

Het spelletje is prachtig, vooral als je zelf aardig tegen een bal kunt slaan. Dat is in elk geval een stuk leuker dan op een open tribune in de brandende zon een dag lang met het hoofd van links naar rechts te bewegen, en weer terug. Er zijn sporten waarbij je als toeschouwer minder risico loopt op een nekhernia.
Tennis. Ik schrijf er nooit over. Sorry.
Tot vandaag. Nogmaals sorry. Want ik kan het dit keer niet laten. Het schijnt dat het er in de top uitermate heet aan toe gaat. Niet op de baan, maar in de kleedkamer. Rafael Nadal versus Roger Federer. Een heus haantjesgevecht, een partij die over de volle vijf sets gaat. En zoals gebruikelijk mept Nadal het hardst.
Waar gaat het om?
De Spanjaard die fysiek tennis tot norm heeft verheven vindt dat de topspelers te zwaar worden belast. Er zijn te veel wedstrijden, de grote jongens moeten te vaak op de limiet spelen en soms er overheen. Dat is op zich al een wonderlijke opvatting voor een sportschooltype als Nadal die het juist moet hebben van vechtlust en spierkracht. Het wordt nog wonderlijker als je bedenkt dat hij Roger Federer min of meer de schuld geeft van het uit de hand lopen van het speelschema.
Federer is de kunstschilder onder de toptennissers. Slagen als penseelstreken. Hij verkiest de subtiliteit boven de genadeloze vegen met de forehand. Hij is de tegenpool van Rafael Nadal. Dat is mooi. Dat is prachtig. Tegenstellingen maken een sport groter dan groot. The Beauty tegen The Beast. Dat ziet het publiek graag.
Daarom is het zo vreemd dat juist Nadal zijn tegenstrever verwijt dat die als vertegenwoordiger van de spelers in het proftennis te weinig doet om het aantal wedstrijden in de perken te houden. Sterker nog. De Spanjaard denkt dat de Zwitser met opzet zo flegmatiek omgaat met het uitpuilende speelschema. Federer raakt immers zelden geblesseerd.
Als Popeye Nadal eens goed gaat nadenken, dan zou hij vast beseffen waarom hij wél en Federer niet breekt onder het loodzware juk van de speelkalender. Bij hem is iedere klap tegen de bal een aanslag op botten, pezen en spieren. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Federer speelt op souplesse, ook al gaat hij diep. Dan raak je minder snel geblesseerd.
Eigenlijk vond ik de controverse niet eens een stukje waard. Totdat ik eind vorige week in de krant geconfronteerd werd met de reactie van de ATP, de echte machthebbers in het mannentennis. Ze bieden de ontevreden spelers meer geld. De prijzenpot zal flink omhoog gaan, zodat de toppers straks worden gecompenseerd voor hun bovenmatige inspanningen.
Een meesterzet.
Het zal weer snel rustig worden in de kleedkamer, want geld vergoedt alles. Niemand heeft meer pijn in de pezen. Niemand heeft meer last van zwakke knieën. Vergeten is die overvolle tenniskalender. De twee smaakmakers gaan weer schouder aan schouder door het sportleven. Daarmee is die hele strijd tussen Federer en Nadal teruggebracht tot de essentie, tot de naakte waarheid. Tot een ordinaire strijd om geld, om macht.
Dat is best gerustellend, die conclusie.
Ik weet voortaan dat ik met die mannen geen medelijden meer hoef te hebben.

Gearchiveerd onder:Welkom

Mooier dan de wedstrijd zelf

giolippens — Mon, 16 Jan 2012 11:25:31 +0000

Ineens ben ik weer in Liévin. Op het moment dat ik de snelweg afdraai, in dat niet al te fraaie Noordfranse landschap, gaan mijn gedachten ver terug. Een kwart eeuw zelfs, naar de Europese kampioenschappen indooratletiek van 1987. Mijn allereerste buitenlandse toernooi als sportverslaggever.
Zoiets blijft je altijd bij. Debuteren op een groot toernooi. Niet als sporter, u hoeft het me niet in te wrijven, maar als volger. Als observator. Het was een succestoernooi, dankzij Han Kulker, Rob Druppers en Nelli Cooman die goud pakten. Het waren de grote jaren van de vaderlandse atletiek. Niets meer van over, helaas.
Nu nip ik in de camper van Marianne Vos aan een kop koffie. Dat is de laatste jaren een goed gebruik, kort voor een grote veldrit. De deur is dicht, de handtekeningenjagers proberen door het ruitje een glimp van de diva op te vangen. Ik zit binnen. La Vos vindt het prima, pa en ma zijn altijd tuk op een praatje en de kat is inmiddels wel gewend aan mijn gezelschap. Zo vertoeven we daar in alle rust, een uurtje voor de koers, soms zelfs minder.
Het is fascinerend om van dichtbij te zien hoe topsporters zich voorbereiden op het beslissende moment, het moment waarop ze moeten presteren. Vos eet een koekje, drinkt wat uit een plastic flesje en smeert olie op de benen. Ze praat over het wilde plan van trainer Jeroen Blijlevens, die haar bij de mannen wil laten meerijden. Ze moet er om lachen. Geen spoor van stress, zie ik.
Zo keek ik 25 jaar geleden ook naar dat opdondertje Nelli Cooman, maar dan iets meer van een afstandje. Toevalligerwijs niet meer dan een steenworp verwijderd van het veldritparcours van gisteren. Ik was de opwarmzône van het overdekte atletiekstadion in Liévin binnen geslopen, hoorde als journalist niet op die plek te zijn.
Cooman was onbenaderbaar, zo kort voor de sprintexplosie. Als een wassen beeld zat ze op een hoogspringkussen. Ze las aandachtig in het bijbeltje dat ze altijd bij zich had. Ze had geen last van me. Ze zag niemand, wilde ook niemand zien.
Dat was haar manier van concentreren. Zo raakte ze in trance. Zonder dat ze het zelf doorhad liep de lichaamstemperatuur stukje bij beetje op. Achtendertig graden, negenendertig graden. Ze sprintte in topwedstrijden met een fikse verhoging, zeg maar gerust met koorts. Dat is geen fabeltje. Haar trainer heeft het laten nameten, hij vond het wel een interessant experiment. Mét koorts liep ze een wereldrecord. Mét koorts pakte ze de ene gouden plak na de andere.
Ik weet nog dat ik met open mond naar haar zat te staren. Zoals ik me later ook heb vergaapt aan de rituelen van andere toppers. Aan de met diamanten en goud beplakte nagels van Florence Griffith-Joyner, de helaas veel te vroeg overleden sprintgodin van 1988.
Serieus, ik heb ze tussen mijn vingers gehad, die nagels. Iets minder dan een uur voordat FloJo een heat voor de Olympische 200 meter in Seoul moest lopen. Ze was maar wat trots op haar imago, op haar wanstaltig lange aanplakklauwen. Die wilde ze wel aan iedereen laten zien. Het was haar ideale voorbereiding op de zoveelste buitengewone prestatie.
Bij Marianne Vos in de camper besef ik na een kwarteeuw weer eens hoe bevoorrecht ik ben met mijn rol als observator. Hoe bijzonder het is om topsporters te mogen aanschouwen in hun voorbereiding op grootse daden. Om getuige te mogen zijn van dat laatste aanloopje naar succes.
Dat zijn pas echt de gouden momenten. Mooier dan de wedstrijd zelf.

Gearchiveerd onder:Welkom

Een stadion vol vrouwen

giolippens — Sun, 08 Jan 2012 20:59:50 +0000

Eén keer in mijn leven ben ik lijfelijk aanwezig geweest bij een voetbalwedstrijd zonder publiek. Het klinkt vreemd, ik weet het, maar het kan. Een wedstrijd zonder publiek, met 22 spelers en een scheidsrechter op het veld, een paar reserves en de trainingstaf op de bank en nog een handjevol getuigen op de tribune.
Het was december 1987. We zaten op de perstribune van De Meer, het oude stadion van Ajax aan de Middenweg. Het Nederlands Elftal speelde tegen Cyprus.
Zonder publiek, omdat een domoor uit Oss eind oktober van dat jaar een tennisbal had laten ontploffen naast de keeper van de Cyprioten. Met als gevolg dat het duel in De Kuip in zijn geheel moest worden overgespeeld in Amsterdam.
Het was als een surrealistische film, die wedstrijd voor lege tribunes. Boven de rechterkant van het stadion, achter het doel, kon je nog net het bakje zien van een hoogwerker. Daarin stond kleumend een cameraman van een televisiezender die in het stadion geen beelden mocht maken van de wedstrijd. Bij de vier Oranjedoelpunten bleef het akelig stil, behalve de spelers was er niemand die wilde juichen.
Het was ook bitter koud. Dat voel je beter in een leeg voetbalstadion dan in een deinenende mensenmassa. Ik kan er over meepraten. Er was geen sfeer. Er was niemand die sprak van een Oranje-feestje.
Als ik een verantwoordelijke functie zou hebben binnen de KNVB, dan wist ik het wel. Ik zou de Arena donderdagmiddag 19 januari laten volstromen met vrouwen. Een stuk warmer dan een leeg stadion. Jongens, denk je eens in. Vijftigduizend vrouwen in een voetbalstadion. Leuker kun je het niet maken. Dat is nog maar één stap verwijderd van het paradijs.
Gert-Jan Verbeek met een leuk gelletje in het haar, Frank de Boer met een nieuwe bril op de neus. En geloof maar dat al die viriele jongens op het veld een paar stappen harder lopen, als ze honderdduizend vrouwenogen op zich gericht weten.
Typisch Nederlands gezeur om dan te beginnen over discriminatie.
Sorry soortgenoten.
Sorry heren.
We hebben onze rechten verspeeld. Die halve gare Wesley uit Almere is een man, net als wij. Die tennisballengooier van bijna een kwarteeuw geleden was een man. Een overweldigende meerderheid van de voetbalvandalen in de wereld is man. Zullen we ons voor deze ene wedstrijd dan maar eens even niet laten horen?
Laat ons voor de reprise van de bekerwedstrijd tussen Ajax en AZ een voorbeeld nemen aan de Turken. Daar stroomde het stadion van Fenerbahçe vorig jaar nog vol voor een wedstrijd die volgens de regels zonder publiek gespeeld had moeten worden. Vrouwen, alleen maar vrouwen. Op de foto’s zag het er geweldig uit. Als ik voetballer was geweest die dag, dan had ik de wedstrijd van mijn leven gespeeld.
Van Nederland-Cyprus, die interland zonder publiek dan, kan ik me vooral herinneren dat geen enkele speler zijn gewone niveau haalde. Dat is ook niet zo gek, wanneer je de aanwijzingen van de coach in een lege betonbak hoort rondgalmen. Wanneer het fluitje van de scheidsrechter hol klinkt als in een sportfondsenbad. Een veredeld trainingspotje, meer was het niet.
Neem nou maar van mij aan dat die spelers van Ajax en AZ donderdag over een week niets liever willen dan voetballen in een stadion vol vrouwen. Al is het maar voor één keer in hun leven.

Gearchiveerd onder:Welkom

Vanaf de veilige wal

giolippens — Sun, 01 Jan 2012 18:52:34 +0000

Zou Mark Tuitert zich hebben voorgenomen om in 2012 een hele winter lang niet meer aan schaatsen te denken?
Hij is klaar met het seizoen, las ik kort voor de jaarwisseling in de krant. Dat is nogal wat. Klaar met het seizoen, als het nog niet eens echt is begonnen. Dan denk ik: gauw weg met die klapschaatsen. Blijf lekker thuis bij je mooie vrouw en je lieve kind en hou je bezig met al die andere dingen in het leven. En mocht je zin hebben om die gouden medaille van Vancouver te verdedigen: in het resterende anderhalve jaar is er nog genoeg tijd om je te preparen voor Sotchi.
Zou Robert Gesink zich hebben voorgenomen om in 2012 eens zonder kopzorgen op de fiets te gaan stappen?
Hij fietst nu weer als een raket in het rond, zonder druk van buitenaf. Ontspannen revaliderend van die beenbreuk. Geen stress, geen verwachtingen, geen gewring in het peloton. In zijn eentje ragt Gesink door de rustgevende bossen en velden rond Varsseveld, op de mountainbike. Dat schijnt heilzaam te werken. Dan denk ik: hou dat gevoel vast, ook als je straks weer in dat gekkenhuis rondrijdt. Je zou zo maar eens hoog kunnen eindigen in de Tour de France.
Zou de voetbalwereld zich hebben voorgenomen om in 2012 eens alle uitspraken van Johan Cruijff met twee zakken zout te nemen?
Ik las kort voor oudjaar een mooie analyse over de manier waarop ze in Barcelona met het orakel uit Betondorp omgaan. Ze horen hem aan bij de beste voetbalclub van de wereld, maar meer ook niet. De invloed van Cruijff is daar nul-komma-nul. Ze laten hem gewoon lullen, om het maar eens plat te zegen. Dan denk ik: dat zouden we hier ook moeten doen. Overspannen reageren is zinloos. Behandel hem hem als icoon, want dat wil hij zo graag. Spijker in de muur en dan rustig laten hangen.
Zou er ook maar één topsporter zijn die zich in 2012 iets gaat aantrekken van een columnist?
Het zal voor het eerst zijn. Ik voel me best vaak een roepende in de woestijn. Net als alle andere collega’s die dagelijks, wekelijks of maandelijks een goedbedoeld stukje schrijven. Ze lezen het heus wel, de topsporters die we op de korrel nemen. Al te serieus vatten ze het allemaal niet op. In het beste geval lachen ze erom. En gelijk hebben ze. We zouden kansloos zijn op het EK voetbal wanneer de columnisten het voor het zeggen hadden. We zouden roemloos ten onder gaan in de Tour en op de Olympische Spelen, met het eigenwijze journaille aan het roer.
Daarom wenst deze stuurman alle sporters en uiteraard ook alle lezers vanaf de veilige wal het beste toe voor 2012.

Gearchiveerd onder:Columns, Welkom

Zweten bij een sportverkiezing

giolippens — Mon, 19 Dec 2011 09:10:15 +0000

Een dikke week geleden hing ik hevig transpirerend boven een blanco papiertje, waarop drie namen moesten verschijnen. In eminent gezelschap, dat gelukkig wel. De jury van een Sportgala, in een regio waarin ik me nog altijd thuis voel, beraadde zich over de nominaties.
Dat is appels met peren, kersen met druiven en kokosnoten met bramen vergelijken. Ik zal het maar eerlijk zeggen. Het is niet te doen. Was het maar hogere wiskunde, dan had ik het kunnen uitrekenen. Nu is het vooral een grabbelton, waarbij je uiteindelijk verbaasd kijkt naar wat je met je hand hebt gegrepen.
Persoonlijk voorkeuren spelen mee. Een mens heeft nu eenmaal iets met voetbal, of hij hebt het niet. Het imago van een sporter doet ook heel wat. Een goeie babbel, een leuk smoeltje.
Dat is overal hetzelfde.
Precies een week geleden zat ik in Den Haag, in een luxe conferentie-oord waar de landelijke sportmannen, sportvrouwen en sportploegen van het jaar werden uitverkoren. Gelukkig werd van mij geen stem gevraagd. Want ook daar waren de fruitsoorten weer lukraak in het mandje gegooid. De schaatser nam het op tegen een turner en een schermer. De schaatster moest de concurrentie aangaan met een zwemster en een wielrenster.
En uiteraard was er gedonder achteraf.
Over de uitslag natuurlijk.
Over het stemgedrag van de aanwezige topsporters die blijkbaar ook maar gewone mensen zijn. En die misschien wel als een blok vielen voor de ontwapenende glimlach van Ranomi, de zwemster. En voor de aaibaarheid van Epke, de turner. Of misschien wel voor het uitermate simpele feit dat beide genomineerden aanwezig waren in de zaal, in tegenstelling tot de schaatsers en de wielrenster.
Het blijft gissen, want de ware redenen voor het stemgedrag zullen wel altijd verborgen blijven. Er waren geen exit-polls, daar in Den Haag. En ook geen interviews met het in smoking en avondjurk gestoken stemvee.
Het heeft een week geduurd, maar nu ben ik eruit. Het geeft niet. Ik hoef het allemaal niet te weten. Het is geen wetenschap, zo’n sportverkiezing. Het is vooral een feestje, waarbij de sport zelf in het zonnetje wordt gezet. Dat er mensen met prijzen naar huis gaan, dat is gewoon meegenomen. Bijzaak.
Want twee wereldtitels in het schaatsen kun je met goed fatsoen niet vergelijken met twee zilveren medailles in het schermen en met een gouden Europese plak in het turnen, aan de rekstok. Net zomin als je de wereldtitels van Ireen Wüst kunt vergelijken met de overmacht van Marianne Vos en de comeback van Kromowidjojo.
Niemand moet zich aangevallen voelen als hij of zij de felbegeerde titel uiteindelijk niet in de wacht sleept. De kleine Vos had groot gelijk, na afloop van de wereldbeker veldrijden in Namen. Ze zei dat ze daar heus niet extra geprikkeld was vanwege het feit dat ze geen sportvrouw van het jaar was geworden. De andere kandidaten waren ook best goed, vond ze.
En zo is het maar net.
Ze heeft me aardig op weg geholpen. Ik zal tijdens de slotvergadering van de jury in mijn voormalige woongebied niet meer zo hard zweten. Ontspannen zal ik mijn stem uitbrengen, in de wetenschap dat het doel voor de genomineerden al bereikt is.
Er zijn. Dat is voor een sporter al een hele eer.
De rest is meegenomen.

Gearchiveerd onder:Columns, Welkom

Wie belazert hier nou de zaak?

giolippens — Sun, 11 Dec 2011 21:25:08 +0000

Ooit kwam ik met enige regelmaat bij het boksen. Bij het profboksen. Daar stond altijd wel weer een verdwaalde Joegoslaaf in de ring die zich voor een handjevol guldens bont en blauw liet meppen door een veel sterkere tegenstander. Niemand sprak over omkoping.
U snapt natuurlijk waar ik naartoe wil. Dinamo Zagreb tegen Olympique Lyon. Die onwaarschijnlijke 1-7.
Sjakie Swart voelde zich gepikt. Mister Ajax eiste een diepgaand onderzoek. De onderste steen moet boven komen. Op de radio hoorde ik iemand zeggen dat ze het niet zo nauw nemen met de sportiviteit. Dat omkoping en zwendel daar de normaalste zaak van de wereld is. ‘Ze’ en ‘daar’ sloeg op alles en iedereen ten oosten van het voormalige ijzeren gordijn.
Huppekee, dacht ik meteen. Dit is voer voor populisten.
Maar toen herinnerde ik me weer die lachwekkende bokspartijen, waarvan de uitslag al lang van tevoren vaststond. Op elk profgala had je er wel een. Vaak was het dezelfde bokser uit Joegoslavië, die met dat ingevallen gezicht. Met het restant van een neus die al bij eerdere gelegenheden volledig tot moes was geslagen. Hij was de ideale tegenstander voor talentvolle Nederlanders die voorzichtig moesten worden gebracht.
Ik heb er wel eens bij mogen staan, bij de uitbetaling van dat kanonnenvoer. Henk Rühling, de grote man van het boksen in die jaren, vond het maar wat vermakelijk. Ook al was het eigenlijk te genant voor woorden. Enkele honderden guldens kreeg de levende boksbal voor zijn optreden. Het etensbonnetje werd niet vergoed.
Stel je voor. Biefstuk vreten op kosten van de organisator, hoe haalde die prutser het in zijn hoofd?
Toen al vroeg ik me af wie de zaak nu eigenlijk belazerde.
Was het de armoedzaaier die maar al te graag vroeg in de tweede ronde gestrekt ging om zo ongeschonden mogelijk zijn karige loon te incasseren? Of waren het de slimme Nederlanders die met een handjevol centen de loopbaan van hun jonge boksers het juiste zetje wilden geven?
Ik maak me er geen enkele illusie over. Als er grote belangen op het spel staan, dan komen er geheid duistere krachten vrij. Bij topsporters. Bij organisatoren. Bij trainers en bij clubbestuurders. Winnen willen ze, ten koste van alles. Overal ter wereld.
Dus is het best mogelijk dat er ergens in dat halflege stadion van Zagreb een afspraak is gemaakt over de uitslag van de wedstrijd tussen Dinamo en Olympique. Dat is nu eenmaal de realiteit in de grote-mensenwereld van de topsport. Ik zeg niet dat het is gebeurd, maar het zou me ook weer niet verbazen.
En opnieuw vraag ik me af wie de zaak belazert.
Is het de doelman van Zagreb die in de tweede helft ineens als een clown over de bal gaat duiken? Of de verdediger die een vette knipoog geeft aan de doelpuntenmaker van de tegenstander? Of zijn het de heren in pak uit Lyon? Hebben zij in de rust met zijn allen even stevig gelapt om de volgende ronde te halen?
Of maken we ons allemaal druk om niks?
Dat kan natuurlijk ook nog. Dat er helemaal nul-komma-nul aan de hand is. Ook al willen we zo graag bevestigd zien dat we belazerd zijn. Dat maakt het verlies wel weer wat draaglijker.
Want uiteindelijk zijn we als de waard die zijn gasten niet vertrouwt.

Gearchiveerd onder:Columns, Welkom

Laat Pien maar lekker zichzelf blijven

giolippens — Sun, 04 Dec 2011 20:30:09 +0000

Eigenlijk is het een schande dat er slechts een handjevol toeschouwers getuige was van het sensationele World-Cupdebuut van Pien Keulstra.
Ik weet het. Regels zijn regels. De nationale kampioene op de drie en de vijf kilometer had nu eenmaal de eerste twee wereldbekers in Verweggistan laten schieten. Haar coach wilde haar niet over de kling jagen, vandaar. Dus moest ze vrijdag starten in de B-groep, in de krant nogal plastisch de kelder van het internationale schaatsen genoemd.
Zo voelde het ook.
Vier vrouwen in de baan, een kwartetstart. Lege tribunes. Het licht leek zelfs minder helder dan later die dag, toen de grote namen in Thialf mochten rondschaatsen. Het maakte Pien allemaal niet uit. Alleen Sablikova en Pechstein waren sneller, later op de dag in de A-groep.
Ze is nog maar net achttien. Tijdens de nationale afstandskampioenschappen, een maand geleden, verjaarde ze.
Een grappig detail. Pa Keulstra moest na de eerste titel mee naar de dopingcontrole, als chaperonne van een nog zeventienjarige kampioene. Een minderjarige. Twee dagen later mocht Pien als volwassen sportster alleen naar het hok, haar plas doen.
Ze is onbevangen.
Heerlijk onbevangen.
Ze vierde haar allereerste nationale titel bij de senioren met een circusact. Op de hurken tussen de benen door van coach Erik Bouwman. Doe het maar eens even, nadat je drie kilometer lang hebt afgezien als een beest.
Het bewijst maar weer dat het sportleven nog één groot feest is, op die leeftijd.
Als ik aan Pien denk, dan denk ik aan Marrit Leenstra en Koen Verweij, in hun eerste jaar tussen de senioren. Alles lukte. Ik denk aan de vedetten van nu, aan Sven Kramer en Ireen Wüst. Ze hebben het allemaal meegemaakt in hun eerste jaar. De doorbraak. Alles kon, alles mocht.
Daarna pas kwamen de krassen op de ziel.
De bittere nederlagen, de kritiek.
En het onvermijdelijke harnas, waarmee ze zich wilden beschermen tegen de boze buitenwereld. De verplichte riedel na een race. Ingestudeerde antwoorden op lastige vragen.
Van haar vader hoorde ik dat Pien Keulstra bij haar overdonderende entree in de grote schaatswereld een stapje heeft overgeslagen. Haar succes kwam te snel voor de mediatrainers, die de aankomende talenten in de schaatswereld voorbereiden op het echte werk. Niemand had het voorzien, ineens was ze er.
Achteraf denk ik dat het een zegen is.
Laat zijn dochter maar lekker zichzelf blijven. Laat haar maar roepen dat ze echt niet harder gaat rijden in een vol Thialf. Laat haar maar gekke dingen bedenken na een gewonnen race. En laat haar maar in alle bescheidenheid fluisteren dat de echte top nog niet voor haar is weggelegd.
Dan zien we haar volgend jaar in Olympisch Sotchi wel terug, op het podium.
Zonder mediatraining.
Puur. Pien.

Gearchiveerd onder:Columns, Welkom

Met frisse tegenzin

giolippens — Sun, 27 Nov 2011 21:46:19 +0000

Wanneer vanavond de beste wielrenners van het land op het podium staan in Den Bosch, zal de eeuwige tweede als eregast in de zaal zitten.
Pfff…, zal Joop verzuchten.
Het einde van de avond is nog ver.
Hij houdt er niet van. Feesten en partijen. Glitter en glamour. Al die aandacht. Al dat gedoe, omdat iemand gewoon een stukje hard kan fietsen. Hij vindt het prima voor die jonge jongens. Voor Bauke Mollema, voor Steven Kruijswijk en voor Wout Poels. Een van de drie wordt straks wielrenner van het jaar, wat dat dan ook waard moge zijn.
Voor Joop Zoetemelk hoeft het allemaal niet zo.
Alles heeft hij al in zijn rijke wielerleven al meegemaakt, alles heeft hij doorstaan. Bij de 75ste verjaardag van de wielerunie werd hij uitgeroepen tot beste Nederlandse coureur aller tijden. Hij is in bijna alle dorpen van het land rondgereden op boerenkarren, heeft hooggeplaatste lieden de hand geschud, is overladen met bloemen en prullaria.
Meestal met frisse tegenzin.
Vandaag zal de Tourwinnaar van 1980, want niet altijd was hij tweede, opnieuw in het zonnetje worden gezet. Ik wed dat hij er slecht van heeft geslapen.
Straks verschijnt zijn biografie, een stoeptegelboek voor op de salontafel. Mooie plaatjes uit het privé-archief, afbeeldingen van alle bijzondere wielershirts die hij een leven lang heeft bewaard in een ouwe koffer. En tragische verhalen.
Ik denk terug aan de Tour van 1998.
Joop ontving ons, de mannen van de Nederlandse radio, in zijn hotel, ergens opzij van Parijs. De dopingtour was bijna klaar, op de laatste etappe na. Hij was alleen, heel erg alleen. Zijn toch al niet al te warme huwelijk met een vermogende Française was op de klippen gelopen.
Zelden heb ik een eenzamer mens gezien als toen, die avond in dat kille hotel.
Hij sprak er niet over. Privé bleef privé.
Nu pas, na al die jaren, is hij met de waarheid naar buiten gekomen. In dat buitenformaat boek, natuurlijk. De schrijvers zijn wel zo slim geweest om alvast de pakkendste details te lekken, nog voor de presentatie van vanmiddag.
Zo was de ex van Joop alcoholiste, net als haar vader en haar moeder. Hij geeft toe dat zijn wielerloopbaan erdoor beïnvloed is. Maar om haar nou de schuld te geven van al die tweede plaatsen, dat gaat hem te ver.
Ik hoor het hem gewoon zeggen.
Weer met frisse tegenzin. Eigenlijk wil hij het verhaal niet kwijt. Liever wil hij er niet over praten, over die droevige episode in zijn leven. Maar ineens flapt Joop het eruit, terloops als altijd.
Het overkomt hem.
Zoals alles hem leek te overkomen.
De tweede plaatsen, de prachtige overwinningen, de dopingaffaires, de valpartij in de Midi Libre, het imago van wieltjesplakker in vijandig Vlaanderen, en die ene onbetaalbare Tourzege.
Een groot wielrenner, dat was hij zeker.
Maar Joop is en blijft een sportheld tegen wil en dank.

Gearchiveerd onder:Columns, Welkom

Maandagochtend op kantoor

giolippens — Mon, 21 Nov 2011 09:01:34 +0000

Is er nog wat gebeurd, dit weekend?
Mwaah. Niets schokkends.
Feyenoord heeft dik gewonnen. Mocht ook wel eens. Epke gaat naar de Spelen en niemand anders. Kramer kreeg klop van Bergsma. En Groothuis is de nieuwe Davis, hoewel je het maar nooit weet met die mannen. Voor hetzelfde geld is Shani Davis over een paar maanden weer zichzelf en struikelt Stefan Groothuis op het moment suprême over zijn eigen schaatsen.
Verder was het niet veel soeps dit weekend.
Ja, mist. Het was knap mistig, maar daar heeft de sport nauwelijks onder geleden.
En Ajax? Hoe is het eigenlijk met de landskampioen?
Zucht…
Gaat zijn gangetje.
Een puntje hier. Een puntje daar. Niet verloren in elk geval. Gelijkgespeeld in de Arena tegen NAC, altijd lastig toch?
……?
Het gaat heus niet slecht. Kijk maar eens. Hier is de ranglijst. Netjes vierde. Samen met Feyenoord, Heerenveen, FC Groningen en Vitesse. Wel meer doelpunten gemaakt dan die anderen.
Dus? Je zou ook kunnen zeggen dat de kampioen van afgelopen seizoen achtste staat.
Ja, dat zou je kunnen zeggen, maar zo zijn ze in Amsterdam niet.
Ze hebben zeker veel last van dat gesodemieter.
Welk gesodemieter?
Doe niet zo kinderachtig. Het gedoe met Cruijff.
Van Johan moeten ze afblijven. Johan is een icoon.
En Louis dan? Is dat geen icoon?
Mmmm. Ja. Louis is ook een icoon, maar minder waardevol dan Johan. Dat zie je ook in Rusland. Op de markt daar koop je zo’n kunstwerk voor een paar tientjes. En soms betaal je de hoofdprijs. Voor Cruijff dus.
Dat lijkt me geen goeie vergelijking. Louis van Gaal heeft als trainer en als directeur bewezen dat hij iets voor de club kan betekenen. Johan Cruijff heeft na zijn briljante voetbalcarrière altijd vanuit een schuttersputje met losse flodders geschoten in de richting van zijn oude club. Nooit verantwoordelijkheid genomen.
Johan is Johan.
En Louis heeft hersens.
He, hou daar eens mee op. Je moet niet zo ordinair met modder gooien. Dat doen ze in de Arena ook niet. Bij alles wat ze doen, denken ze in het belang van Ajax. Want anders heb je straks alleen maar verliezaars.
Verliezaars? Verliezers zul je bedoelen.
Nee. Verliezaars. Dat zei-ie.
Wie?
Cruijff natuurlijk. Wie anders?

Gearchiveerd onder:Columns, Welkom

Vechten met de beer

giolippens — Sun, 13 Nov 2011 21:44:53 +0000

Van mijn oude vader hoorde ik vroeger wel eens stoere verhalen hoe hij en zijn vrienden op de kermis vochten met de beer.
Pa maakte het spannender dan het was. Later kwam ik er namelijk achter dat die beer helemaal geen beer was, maar een mannetjesputter in een pluizig pak. Een kermisklant van buitenproporties die met groot genoegen de lokale jeugd te grazen nam. De grootste bek van allemaal kreeg in de bomvolle tent natuurlijk de hardste klappen.
Maar dat wist ik toen allemaal niet. Ik vond het fascinerend, het idee dat een mens het tegen een beest, een wild beest nog wel, durfde op te nemen.
Met het verstrijken van de jaren is de klad er wel ingekomen.
De kermis is de kermis niet meer. Waar kun je je nog vergapen aan de vrouw met de drie borsten? In welk dorp rijden daredevils nog op hun motoren duizelingwekkend hard rond in een houten ton, tegen de steile wand? En waar vechten ferme knapen nog met een beer?
Gelukkig hebben wij Johnny.
Johnny Hoogerland, de coureur die tegen wil en dank een nationale held werd. Die met een ferme boog in het prikkeldraad vloog tijdens de afgelopen Tour de France. Die in ieder interview steen en been klaagt over zijn nieuw verworven status. Die vooral niet herinnerd wil worden als de man van het incident, de man van de crash. Die liever serieus wordt genomen als wielrenner.
En wat doet Johnny?
Hij gaat het duel aan met een paard.
Van mij mag-ie, maar slim is het niet voor iemand die serieus probeert te werken aan zijn imago. Hij zou het op de fiets vooral moeten opnemen tegen goed getrainde soortgenoten. Niet tegen paarden, cheeta’s, straaljagers, race-auto’s, stoomtreinen, struisvogels en andere wielervreemde schepsels en objecten.
Gewoon koersen. Bergpunten pakken. Mee in ontsnappingen. Vol in de aanval. En uiteindelijk een poging wagen om onsterfelijk te worden met een etappezege in een grote ronde.
Ik ben bang dat Johnny daar even niet meer aan heeft gedacht toen hij de uitdaging aanging. Driemaal koerste hij afgelopen zaterdagavond tegen de snelste Nederlandse draver van dit moment, Unforgettable.
Hoogerland tegen een paard.
Dat kan niet goed aflopen, dacht ik meteen.
Het liep niet goed af. Schrik niet, ze hadden daar in Wolvega geen prikkeldraad gespannen langs de baan. Er gebeurden geen ongelukken. Maar Hoogerland verloor, zij het nipt. De beslissende, derde manche moet bloedstollend zijn geweest. Pas op de laatste meters werd hij voorbij gedraafd door het paard.
De drieduizend toeschouwers hadden genoten, volgens de verslagen. Net als het opgefokte publiek, lang geleden, in die bomvolle kermistent waar mijn vader en zijn vrienden vochten met de beer.
Volgend jaar weer, riep Arnold Mollema, de man achter het paard, na afloop.
Ik hoop niet dat Hoogerland op het voorstel ingaat, dat hij verstandiger is. Dat hij een einde maakt aan zijn kansloze gevecht met beren, met windmolens en met een imago waaraan hij toch niks kan veranderen.
Johnny moet maar weer serieus gaan fietsen, en snel een beetje.

Gearchiveerd onder:Columns, Welkom